jak ktoś bliski

Listopad jak październik. W miarę ciepło. A w lesie jeszcze cudnie, jeszcze złoto, urokliwie. Byłam w tamtą sobotę. Przypomniał mi się ten wiersz Jasnorzewskiej, nie tylko że tak jesiennie, ale... Zrobiłam zdjęcie tabletem.

Brzozy są jak złote wodotryski. 

Zimno jest jak w ostatnim liście. 

A słońce jest jak ktoś bliski,

który ziębnie i odchodzi. Lecą liście...

Tamtej nocy miałam sen.  Jestem Pod Dębami, to takie miejsce gdzie kiedyś często spędzaliśmy weekendy i urlopy, i jest ze mną córka. Przyjechała do mnie w odwiedziny, ale musi wracać w tym samym dniu do domu. Mój ojciec chce ją zawieść do Wrocławia, ale ona nie chce. Dociera do mnie dlaczego; uważa, że kiepski już z niego kierowca i dlatego nie zgadza się z nim wracać, choć głośno nie mówi dlaczego. Przekonuje mnie, że sama da sobie radę, abym się o nią nie martwiła. A ja zastanawiam się jak ma dostać się na przystanek autobusowy, bo nie chcę by sama szła koło lasu. Dociera do mnie, że mam chorą nogę, więc moja pomoc odpada. Nie odprowadzę jej. Może ktoś, jakiś przyjezdny odwiózł by ją na przystanek? W tym śnie mam takie pluszowe zwierzątko, taki niby piesek czy łasiczka. I tak jest zrobione, że jak je odpowiednio nacisnę, to przytula się do twarzy, łasi i wygląda jak żywe. To wzbudza w innych takie rozbawienie, a mi sprawia przyjemność.

Widzę na tle jasnego, takiego lekko różowego nieba, ptaki, to piękna sowa, biała z nakrapianymi brązowymi plamkami, i jastrząb czy też orzeł. Ptaki są ogromne, ja boję się o tego pluszaka i okazuje się że mam też prawdziwego pieska yorka, biegnę i krzyczę na te ptaki, wymachuję rękami by nie porwały moich zwierzaczków. Ale te ptaki rzucają się w powietrzu na siebie i zaczynają zajadle walczyć. Siły są wyrównane. Dostrzegam jeszcze, że wysoko, wysoko nad nimi też krąży jakiś drapieżny ptak, ale nie zwraca na walczących uwagi, emanuje od niego spokój. 

Memento

fragment listu, mojego, z końca poprzedniego roku... niech tu zostanie jako memento...

Niedawno miałam sen. Opowiedziałam go Róży. Jest w nim taka scena, gdy w rękach trzymam swoje bagaże i czynię wszystko by były jak najlżejsze, a wtedy w pewnym momencie wiatr porywa je i wplątuje w cierniste krzewy. Gdy zaczynam je wyplątywać, okazują się być włosami mojej córki. Długimi i rudymi. Widzę głowę Róży, czuję jej ból, który tym co robię jej zadaję, a jednocześnie jeśli włosów nie wyplączę, będzie unieruchomiona, w niewoli. Nie będzie mogła się ruszyć.

 Nie chcę nikomu z Was zadawać bólu, choć nie wiem na ile mi się to uda. Nie taki mam cel. Ale rozumiem sen. Sprawianie by własny bagaż wydał się jak najlżejszy, bez znaczenia, do niczego dobrego nie prowadzi.

Boso po trawie

 W czwartek  było ciepło, słonecznie. Swoją "pracę" zabrałam do Ogrodu Botanicznego;). Pomagała mi córka. Jest tam takie miejsce, gdzie można boso chodzić i biegać po trawie. Uzmysłowiłam sobie, że dość dawno tego nie robiłam w mieście. Bo i gdzie? 

Bardzo miło poczuć miękkość żywego dywanu pod stopami. A co dopiero biegać po nim czując wiatr we włosach i radość w duszy... Sama co prawda nie biegałam. Najwięcej biegała "praca" a ja pstrykałam fotki.

Bez zapisu

Zasadniczo to był jeszcze jeden sen córki, który wyraźnie, bez specjalnych symboli pokazywał gdzie tkwi problem w rodzinie. Mało tego, pokazywał też kogoś nowego, kto w naszej rodzinie się pojawi. Wtedy w 2003 roku, gdy córka miała niecałe dwanaście lat, mogłam tylko zapamiętać ten fragment snu. Gdy upłynęło wiele lat, kiedy nastał dla mnie tak trudny czas, sięgnęłam po stare zapiski. I nagle wszystko zaczęło się układać w logiczną całość, zrozumiałam o czym mówią niektóre ze starych snów: moje, męża i dzieci. To był czas gdy bardzo mocno zdecydowałam się na radykalne zmiany, już po prostu dalej tak żyć nie mogłam. I wtedy niezrozumiałe z opowieści snów stało się rozpoznawalne. Córka z początku była nieufna, nawet nie chciała zajrzeć do notatek, ale przeczytam jej wtedy fragment tego snu i powiedziałam:

-Wiem, że ten ktoś kto przyjeżdża na rowerze w twoim śnie  to X, ale nie rozumiem dlaczego on ciągle jeździ na tym rowerze?!

-Mamo, nie mówiłam ci, ale to jego środek transportu, tylko taki uznaje, nawet mówią na niego Rowerzysta.

Przeczytała dalsze sny, a potem powiedziałam do córki, że ja z tej nie mojej roli wychodzę, i czy ona chce dalej tkwić w nie swojej? Powiedziała, że rozumie, i że także nie odpowiada jej to. Co było dalej to pisałam poprzednio: nastąpiła roszada i każdy przyjął właściwą rolę. Jestem wdzięczna snom i sobie, że mimo, że nie rozumiałam o czym do mnie mówią, zapisywałam. Zaufanie opłaciło się. Opłaciły się też ustawienia Hellingera. Myślę, że wszystko co stosowałam w leczeniu ciała, umysłu i duszy dało efekt synergii. Coś ułatwiło, przyspieszyło, naprawiło. Nie wiem jaka czeka mnie przyszłość, ale pojawiło się jakieś zaufanie. Do siebie? Innych? Do własnych możliwości i wiedzy? Udaje mi się coraz częściej poczuć, że życie ma słodki smak. To się chyba nazywa odzyskanie radości życia...

PS. Ze zrozumiałych względów nie zapisuję tu TEGO snu. Nie jest to miejsce dla niego. 

Żółta kaczka

Ten sen nie jest mój. Zapisuję go tutaj, bo wart jest zapamiętania. Niesie treści dla każdego.

Sen o żółtej kaczce

Jestem widzem w programie telewizyjnym. Program wydaje mi się bardzo prymitywny, wszyscy inni są nim zachwyceni. Nie boję się wyrazić swojej opinii czym zaskakuję uczestników, bo przecież idea programu jest piękna. Każdy ma prawo kochać. Jestem z kolei ja zaskoczona, że o tym nie pamiętałam, bo na początku programu było to powiedziane. Wszak pomysł jest wspaniały, wykonanie, realizacja już mi się nie podoba. Ludzi ma łączyć miłość, która ma się objawiać we wspólnej nienawiści do wielkiej  żółtej kaczki; ma kształt pluszaka (coś jak Wielki Żółty Ptak z Muppetów). Ta kaczka jest przeciw kochaniu, według niej kochanie jest złe. Kiedy się budzę to jeszcze słyszę te słowa tłumu: to jest kaczka, która nie lubi miłości i dlatego jej nienawidzę.

Nie mam tutaj w zwyczaju interpretować snów, ale tym razem pozwolę go sobie przepuścić przez własne sito skojarzeń.

Branie udziału w programie telewizyjnym to inaczej branie udziału w życiu jakiejś społeczności. To życie śniąca ocenia na dość prymitywne, prostackie. I wyraża to werbalnie. Inni zaś mają całkiem odmienne zdanie, wszak przyświeca im wspaniała idea - każdy ma prawo kochać,(można dodać, że każdy jest wart miłości). Tylko idea miłości zamienia się w zjednoczoną nienawiść do czegoś co ma odmienne zdanie. Nikt nie analizuje, nie docieka dlaczego, co się stało żółtej kaczce.  Nikt nie stosuje wobec niej tej wzniosłej doktryny o kochaniu. Oto w prosty sposób wzniosła idea przeistacza się w swoje przeciwieństwo, które obejmuje wszystkich, oprócz śniącej. Jednoczy społeczność nie miłość a nienawiść. Jakież to tragiczne. A żółta kaczka? Cóż, to coś w sumie niegroźnego, to pluszak, dzieciństwo. Może się nasuwać refleksja, że proces takiego ogłupiania rozpoczyna się w dzieciństwie, by rozwinąć się w pełni bez oporów już w dorosłym życiu.

Opór taktaka

Noc nieprzespana. Cały dzień pisałam jednego długiego posta, bardzo ważnego, osobistego. O snach  własnych i innych, dzieciach  wewnętrznych, demonach osobistych. I nagle...  opór. A gdzie tam opór. OPÓR. I nie dam rady tego opublikować. Róża mówi:

-To dla ciebie najlepiej byłoby się odizolować od świata na kilka długich miesięcy, jak zrobił to autor "Stu lat samotności" i napisać książkę.
Taktak, właśnie tak. 

Kartka

Róża wciągnęła mnie w postcrossing. 
Cztery dni temu wysłałam pierwszą kartkę. A dzisiaj: Hurray! Your postcard to Portugal arrived!
I czytam dalej:
"Hello Isa!!! Greetings from Lisbon, Portugal!!! Thank you so much for wonderful postcard! It's one of my favourites, ever!!! You definitely made my day!!!
As a romantic one of my favourite films is "Madison County bridges"!
Thank you again for the smile on my face and for sharing your words with me!!!
 
Bardzo to miłe. Bardzo.:)
Tyle, że dzisiaj mam takie skojarzenie z tą kartką - że oto patrzę na swoje wczorajsze łzy. Cztery dni temu widziałam całkiem coś innego. Obym znów to zobaczyła....

Sen o Froci

Jak umieszczałam w poprzednim poście zdjęcie jesiennego kota, to przypomniał mi się sen. I to, że był taki wyraźny i wart zapamiętania.

Śni mi się, że moja córka wypuściła z klatki ni to dwa chomiki, ni myszki. Biegają po podłodze w kuchni i nagle widzę moją Frocię jak czai się na małe gryzonie. Nogą przeciskam ją do ściany, ale okazuje się, że już zdążyła jedną myszkę złapać i pożera ją łapczywie. Przytrzymuję kota nadal nogą, a córce mówię by szybko złapała pozostałe zwierzątko. Jednocześnie widzę tą ogromną satysfakcję mojej koty, że udało jej się polowanie. Że tak naprawdę nigdy nie zatraciła swej natury. I że ta mysz,  jej upolowanie i zjedzenie były jej bardzo potrzebne. Nie mam żalu do niej raczej uzmysławiam sobie, że to świadczy o jej dobrej kondycji. I że po prosty taka jest kocia natura.

Z bólem, ale bez depresji

nigdy nie wiadomo co czeka za zakrętem brzmią słowa w spocie reklamowym hyundai... odnoszę wrażenie, że dotyczą mojego życia od jakiegoś czasu... tiaaa... tak w ogóle to przydałaby się inwentaryzacja nie tylko snów, ale też moich chorób... z resztą to w jakiejś mierze na to samo wychodzi, wszak sen i choroba to dążenie do snucia pewnej opowieści, której ja czy to nie chcę, czy też nie potrafię czasem zrozumieć...

a sen tej nocy:

jestem przed drzwiami wejściowymi do mieszkania,w którym jest ciemno a w tych ciemnościach czai się włamywacz, już wszedł, ale chce nie tylko obrabować mieszkanie, ale także napaść na gospodarza... chcę temu przeciwdziałać, wiedząc, że jedyna moje przewaga jest w tym, że rabuś się nie spodziewa, że o nim wiem...

Obudziłam się z pełną świadomością co oznacza sen, że to mieszkanie to moje ciało.. a ból był przeszywają i nieznośny. W końcu wysłałam esemesa o trzeciej w nocy do przyjaciółki czując, że mogę, że nie śpi... nie spała, oddzwoniła, poradziła... na tyle, że ból zelżał i mogłam usnąć, a rano syn zawiózł mnie na pogotowie, tam czekanie, w sumie żadnej pomocy, jedynie zastrzyki przeciwbólowe (nie skorzystałam mimo bólu, bo wolę wiedzieć jak mam się poruszać niż zagłuszyć przekaz i zrobić sobie krzywdę) i najważniejsze - wykluczenie tego czego najbardziej się bałam, a to spora ulga... no ale w sumie zawiedzenie, bo słowa: trzeba do ortopedy, a może lepiej do neurologa i może jeszcze w tym roku się pani uda dostać, to raczej beznadzieja...

i w końcu u mnie determinacja, że sama muszę sobie pomóc... Róża jedynie powiedziała, że moje ciało faktycznie wykorzystuje wszelkie możliwe mu sposoby by coś mi powiedzieć.. a ja nie kumam do końca o co w tym chodzi...   

Najśmieszniejsze jest zaś to, że od dwóch lat nie mam żadnych typowych objawów dla braku odporności; kataru, kaszlu, bólu gardła, dreszczy, nic z tych spraw, które kiedyś dręczyły mnie nagminnie...słowem choć   nigdy nie wiadomo co czeka za zakrętem, to wiadomo jedynie, że zaboli i to bardzo...

a właśnie... ustąpiły stany depresyjne, szukam rozwiązań,   jestem uparta:)

PS. Biorę Aconitum i Phytolaccę, które to leki homeopatyczne dość dobrze pomagają na bóle:) Dzięki Panie Hanneman*, dzięki przyjaciółko*

Supeł

Egzamin ma we wtorek, a  mówi, że okres ma dostać w poniedziałek. Niedobrze. Czaruję, żeby to było wcześniej. Jak na razie czary działają bo dzisiaj rano jest. A córa w  całkiem w dobrej formie. Może się uda...? Na wszelki wypadek ona bierze nospę,  a ja idę do sklepu. Komórka po godzinie natarczywie dzwoni w mojej torbie, właśnie gdy przerzucam męskie koszule w jakimś ciucholandzie.

-Mamo, ja już nie wytrzymam. Ta tabletka nic nie działa.

-Za kwadrans będę, coś poradzimy.

Leży. Blada, oczy zamknięte, głowa przekrzywiona na poduszce. Przypomina mi te dziewczyny od Klimta. Ten smutek, te powieki, to ułożenie głowy.. 

Boże! Żebym ja wiedziała co to jest, czego nie może zaakceptować, na jakiej płaszczyźnie buntuje się przeciw kobiecości? 

Wpierw Gelsemium. Mam trzydziestkę i dwusetkę. Wsypuję jej pod język białe kuleczki, potem przykładam ręce do jej brzucha. Czuję silne mrowienie, nieprzyjemne aż po nadgarstki. Dużo toksyn. Reiki i homeopatia mają co robić.

Będzie trzy w jednym, bo przynoszę też ketonal forte. Połyka niebieską tabletkę, a ja kończę zabieg. Widzę przez chwilę chusteczkę z supełkiem, a potem kogoś, kto takim ruchem jak magik powoduje, że supeł znika. Niemal namacalnie doświadczam niezmąconej jedwabnej gładkości tej chustki. Już wiem, że ból zaraz zniknie.

-Przykryć cię jeszcze jedną kołdrą? 

Słyszę jej cichutkie tak. Gdy kładę dodatkowe nakrycie na udręczone, drżące ciało, ono już śpi. 

Biały przedpokój i same szczęśliwe jedynki

Mąż przygotowuje przedpokój do tapetowania, a wczoraj jeździliśmy za tapetą. Zwykłą, białą, papierową. Wróciliśmy o 21.
A na moim liczniku dzisiaj  same jedynki. Czyli 11111 dni od pierwszego spotkania-poznania. Zacytuję tu dialog jaki podsłuchałam:
-Tato, wiesz, że dzisiaj jest 11111 dni jak poznałeś mamę?
-Tak? A skąd ty to wiesz?
-Bo ma taki licznik na blogu.
-I po co to mamie?
-Żeby wiedzieć ile dni jest z tobą szczęśliwa.
To ja sobie jeszcze posłucham dzień dobry na dobranoc:)
http://www.youtube.com/watch?v=t7GXXT64KXM 

Proton-Błyskawica i kawa dla nerwusa

Wstałam dzisiaj pierwsza, reszta jeszcze śpi, a najstarszy na wyjeździe. Herbata  zaparzona, kota leży przy klawiaturze i mruczy cichutko. Chomiczek Proton mógłby nazywac się Błyskawica. Tak szybkiego zwierzaczka jeszcze nie mieliśmy. A tutaj co o nim piszą inni:

Chomik Roborowskiego (Phodopus roborovskii) jest najmniejszym przedstawicielem chomików karłowatych i wszystkich znanych ras chomików. Ma zaledwie 5 cm długości, jest więc wielkości 2-tygodniowego chomika syryjskiego. Jego futerko ma barwę piaskową, z lekko czerwonawym odcieniem w lecie i szarym w zimie. Brzuch, łapki i pyszczek są białe. Nie ma pręgi na grzbiecie ani bocznych plam. Porusza się podobnie jak chomik dżungarski, lecz jest bardziej zwinny, ma większy temperament, czasami bywa bardzo nerwowy. Z chomików trzymanych w domu najmniej chyba nadaje się do głaskania, lecz obserwowanie go to duża przyjemność. Na wolności jest przystosowany do życia na piaszczystych pustyniach Azji Środkowej , gdzie jego piaskowe futerko stanowi doskonały kamuflaż, a duża sprawność ruchowa i szybkość ułatwiają mu ucieczkę przed wrogami na terenach nieosłoniętych. Nie kopie rozbudowanego systemu nor, jak robią to jego kuzyni. Wygrzebuje sobie wąski otwór w wydmie i tuż za nim buduje swą sypialnię. Chomik Roborowskieg ze względu na swój niespokojny temperament i kruchą budowę ciała nie nadaje się do głaskania ani do trzymania na rękach, można go jednak obserwować i od czasu do czasu leciutko go pogłaskać w jego klatce.

Róża ucieszona, lubi wyzwania, więc postanowiła Protona oswoi. W nocy słyszałam jak szalał na karuzeli. A tutaj jego fotka:

  

 PS. Proton-Błyskawica śpi, a mnie czeka rozmowa o wczorajszym piorunie z pewnym nieoswojonym facetem, który ma większy temperament, czasami bywa bardzo nerwowy ... To może ja mu kawę zaparzę...?

Czas Królika: przeczekać czy przeżyć? Sen o końcu świata

Przeczekać ten Rok Królika z tym całym Metalem, który zapowiada się pełen zdrad i taki niemiły dla Szczura?

A z drugiej strony… rok jak rok, Królika żadnego nie znam, a jeśli ma mnie chronić Pies, to mam dwa - obu synów spod tego znaku:) Z resztą przecież można się dogadać, a Króliki wydają się miłe.:)

A Szczurki? Szczurki dopiero potrafią by miłe, rozkoszne, no jak nie kochać Szczura, ja się pytam?! Jak?!

Przeżyłam już w życiu tyle niespodzianek i zdrad, a zaufanie ciągle we mnie jest do ludzi, że myślę, że sobie poradzę. Coraz bardziej też potrafię "wgryzać się" w temat,  coraz bardziej rozumiem czym takie zachowania są spowodowane. A to z kolei powoduje, że znikają nerwy, znika poczucie krzywdy. Zdrady. W ogóle czuję się lepiej i fizycznie, i psychicznie. Jeszcze zdarza się, że nagle opanowuje mnie smutek i jakaś żałość, albo zniechęcenie, lęk, beznadzieja, ale zaraz to mija. Nawet ze złością sobie radzę. Od dłuższego czasu biorę tabletki z drożdży i inne suplementy,  i stosuję homeopatię. Poza tym jest terapia. I indywidualna, i małżeńska. W domu w porównaniu z dawnymi czasu, zagościł spokój. To on jest teraz dominujący. Czasem przerywa go kłótnia, spór, ale to na krótko i przede wszystkim szybko sprawy są wyjaśniane. I znowu spokój.:))

Córka zrelacjonowała mi kilka dni temu sen. Mam jej zgodę by go na blogu umieścić, bo jest piękny i bardzo chciałabym, aby był tu ze mną... A oto sen przez nią opowiedziany:

Śniło mi się, że jest koniec świata, taka apokalipsa i ludziom wyrastają skrzydła. Jeszcze zanim do tego dochodzi, dwoje ludzi umiera, a ja obserwuję jak nie opuszczają swym ciał tylko unoszą się w górę do nieba. Znika lęk przed śmiercią, jest spokój, a nawet radość. Wszyscy ludzie mają skrzydła, ale ja mam żółwią skorupę. Jedna kobieta uważa, że widać jestem zła, mam diabelskie moce. I podburza przeciwko mnie innych ludzi. Jestem nad jeziorem, gdzie jest też mężczyzna z brodą podburzony przez tę kobietę, gdy się do mnie zbliża ja bez trudności umykam mu. Znajduję się teraz przed taką grotą-jaskinią, z której wychodzi jednorożec i to on się zbliża do mnie. Wiadomo, że jednorożce podchodzą tylko do dobrych ludzi i ten mężczyzna to w związku ze mną sobie to uświadamia. Mówi do mnie: spójrz. I widzą nagle jak skóra po bokach zwierzęcia pęka niczym spękalina i ukazują się skrzydła. Jestem tym i zaskoczona i bardzo ucieszona. 

Atmosfera tego snu emanowała ogromnym spokojem i takim czymś jak w niektórych filmach. Jak choćby w tej scenie z Hero, oczywiście bez walki, tylko ruchy były tam płynne, szybkie, pełne gracji i jakby pozbawione oddziaływania siły grawitacji.

http://www.youtube.com/watch?v=vGq6FXcpxtY&feature=related

To co mogę tu dodać, to w śnie córkę nie obchodziło kompletnie co inni myślą o niej, nie miała absolutnie zamiaru nikogo do siebie przekonywać, tłumaczyć się. Nie przeszkadzała jej ta żółwia skorupa na plecach. Nie odczuwała strachu. Po prostu kiedy ten mężczyzna chciał się do niej zbliżyć, bez trudu mogła się oddalić, jak na tym filmie poruszała się po tafli jeziora. Jeśli chodzi o jednorożca, to jako dziecka uważała, że są wspaniałe istoty jak jednorożce, pegazy i najwspanialsze ze stworzeń - jednorożce ze skrzydłami.

 

Tutaj zostawiam przedruk z pewnej strony, na temat symboliki związanej z żółwiem:

Żółw - mądrość Ziemi, ochrona.

Wielu Pierwszych Ludzi nazywa Amerykę Północną - Wyspą Żółwia, ponieważ legendy mówią, iż dawno temu ziemia pokryta była wodą. Wtedy Żółw zanurkował do głębin i na swych plecach przyniósł ziemię, by ludzie mogli żyć sucho i komfortowo. Żółw posiada wiele mistycznych sił... magia ziemi, magia wody, ochrona psychiczna, uzdrawianie. Jest ucieleśnieniem Matki Ziemi, a jego pancerz jest tarczą ochronną. Żółw może cię poprowadzić, byś znalazł równowagę w swym życiu jak i uwolnienie od ciągłych walk. Uczy troskliwości, uporu, cierpliwości jako kluczy do osiągnięcia twych celów. Gdziekolwiek by nie byli, ludzie z medycyną Żółwia zawsze są w domu, ponieważ przenoszą ze sobą swą ochronną powłokę, tak jak Żółw nosi na plecach swój dom. Nie są przez to uzależnieni od jednego miejsca pobytu, ale mogą badać nowe obszary i w razie niebezpieczeństwa schować się za swą ochronną tarczą. Gdy zaś takowe nastąpi, Żółw chowa się wgłąb swej powłoki. Takie zachowanie często powoduje, iż Żółw nie może nauczyć się wielu lekcji wynikających z poznania niebezpieczeństwa. Lecz takie zachowanie gwarantuje przetrwanie. Ludzie Żółwia ścigają nowe okazje wiedząc, że w każdej chwili mogą schronić się w swej skorupie. Powolne kroczenie Żółwia uczy nas, byśmy nie próbowali na siłę przyspieszać biegu wypadków, że nieraz lepiej jest poczekać na dogodniejszą chwilę i sytuację. Uczy nas także, żeby mocno stąpać nogami po ziemi i pokazuje, że możemy chronić swoje uczucia chowając je w skorupie dopóki nie dojrzeją. Jeśli posiadasz medycynę Żółwia znasz wartość mocy Ziemi, wody na niej i magii nieba, ponieważ Żółw symbolizuje zarówno uziemiającą energię Ziemi jak i magię mistyczną. Używając energii Żółwia możesz pomóc sobie odzyskać równowagę w życiu. Medycyna Żółwia zawiera związek z centrum wszechświata, uczy zręczności nawigacji, cierpliwości, samo ograniczania, połączenia z kobiecą stroną, mocy do leczenia żeńskich chorób, respektowania granic innych, rozwijania nowych idei, psychicznej ochrony samego siebie, polegania na sobie, uporu, obrony bez przemocy.

Bilans zysków

Wczoraj miałam terapię z moją psycholog. Żeby uprawiać profesję psycholog, myślę że trzeba mieć, oprócz oczywiście przygotowania, sympatię dla ludzi. Inaczej gie z tego wyjdzie. Widziałam w rejestracji TEGO psychiatrę i jeszcze mną lekko wstrząsnęło. Tiaa... nawet się zastanawiałam, czy do niego nie podejść i pewnej kwestii nie poruszyć, ale dałam spokój. Dobry jest w "terapii wstrząsowej", a ja potrzebuję ciepła a nie kubła zimnej wody, ba... wody? to nie bardzo była woda. Trudno, nie mam ochoty wchodzi do bagna, a inni pacjenci... w końcu każdy trafia na takiego lekarza, na jakiego sobie zasłużył;)))

Wydrapawszy się z tego psychicznego doła, mogłam spokojnie ocenić jego rozmiary i rozejrzeć się po okolicy. I zobaczyć... swoje sukcesy. A najważniejsze jest w tym, że:

• zdrowe dzieci dobrze radzące sobie w świecie (czytaj szkoła, praca, rówieśnicy)
• i spokój w domowych pieleszach
• i to, że udało się: MAM PRACĘ! na czarno ale mam i od poniedziałku zaczynam :)
• I to, że już nie odczuwam zmęczenia przy chodzeniu, że moje płuca wróciły do normy 
• i że to co przeżyłam ostatnio jest dobrym przygotowaniem na przyszłość, by w podobnej sytuacji  lepiej sobie poradzić
• do sukcesów zaliczyłam też tego bloga:)*

I to by było na tyle. Jeszcze coś, co właśnie pokazała mi w necie córa, a co mnie serdecznie ubawiło. To ja sobie tego rodzynka tu umieszczę:

Doktor zadaje dużo, długich i krępujących pytań dla zupełnie nie przygotowanego, nie w temacie kolegi. Męczony usiłuje zachować kamienną twarz.
Doktor: Niech mi Pan powie, jaki współczynnik korelacji wyszedł Panu przy porównaniu stężenia pyłu zawieszonego PM10 a prędkością wiatru?
Kolega: Pomidor.

Pytanie retoryczne

Przeczytałam na jednym z blogów: "Trzeba było widzieć karcący, pełen oburzenia wzrok mojej matki i jej zaciśnięte usta." 

Czy wszystkie matki tak mają? Ja też...?
Córka stwierdziła, że nie zna nikogo, kto gdy jest zły, tak mocno zaciska usta...

Żelazna konsekwencja

Dwa sny z wczesnego dzieciństwa. Bo choć ktoś mi powiedział, że to niemożliwe pamiętać do teraz sny gdy miało się kilka lat, to nie zmienia to faktu, że tak jest. Pamiętam je. Nabierają głębokiego znaczenia dla mnie ponieważ zapowiadały wydarzenia mające nastąpić za kilkadziesiąt lat. I najdziwniejsze jest to, że przyśniły się mi - dziecku. Wtedy sny jedynie co mogły zrobić, to sprawić bym je zapamiętała. Nie mogłam ich zrozumieć.
Sen pierwszy
Stoję na klatce schodowej przed drzwiami mojego mieszkania. Mam tak jak w rzeczywistości 5 lat. Nagle z góry, gdzie strych, dobiega głuche uderzenie. Wiem, że to schodzi po schodach lew. Oczami wyobraźni widzę to zwierzę. Jest potężne, majestatyczne. Grzywa lekko faluje, mięśnie grają pod skórą. Nie spieszy się. Stawia spokojnie łapy. Mnie paraliżuje strach. Pragnę się schronić. Drzwi do mieszkania są uchylone, widzę mamę, która też się boi. Zamyka drzwi przede mną i przekręca zamek. Szarpię za klamkę, burzę w drzwi, ale ona nie otwiera. Wiem, że stoi przy samych drzwiach, ale strach ją tak sparaliżował, że nie otworzy. Jeszcze przez chwilę dobijam się, w końcu daję spokój. Staję na wprost schodów i czekam na lwa. Boję się bardzo. Słyszę wyraźnie każde uderzenie potężnych łap. Buch, buch, buch… Mała dziewczynka i moc zaraz się zobaczą.
Budzę się… Serce bije jak zwariowane. Mam 5 lat i ten sen pozostanie we mnie już chyba do końca…
Kiedyś Róża, gdy przekazałam jej treść snu, powiedziała, że to dobrze, że nie uciekam schodami w dół.

Sen drugi

Podwórko przed domem tak jak w rzeczywistości, tuż przy śmietniku stoi duży tapczan moich rodziców, oni leżą w pościeli, nie zwracają na mnie uwagi, albo w ogóle mnie nie zauważają, są zajęci rozmową ze sobą, jakąś dyskusją, kłótnią…
Zza murów śmietnika wyskakuje śmierć, taka kostucha z kosą jak na obrazkach, jest żywa i chce mnie złapać, tak sądzę, uciekam, boję się, a rodzice nic nie widzą zajęci sobą. Kompletnie nie mogę na nich liczyć. Z tą śmiercią ganiamy się wokół tego wielkiego, zielonego tapczanu moich rodziców, na którym oni leżą i nie widzą co się wokół nich dzieje a ja, dziecko uciekam przerażona i samotna przed kostuchą. Boję się, że może nie starczyć mi sił.

S. napisała kiedyś do mnie:

...teraz zresztą na co innego zwracam uwagę, to są bardzo dawne sny, one wiedzą o różnych przyszłych sprawach na kilkanaście lat naprzód, ale to jest wcześniej niezrozumiałe, kiedy nie ma jeszcze nic rozpoznawalnego… no i ta ich żelazna konsekwencja:) 

Mama i córka

To jest sen mojej córki z końca lipca 2003, znaleziony zapisek w jej zeszycie.

Sen o matce, dziecku i wampirze
Matka z dzieckiem były nad wodą. Ona miała kręcone, brązowe włosy i piwne lub zielone oczy. Miała dziewczynkę około 5 lat. Była całkiem inna jak jej matka. Miała proste, jasne włosy i niebieskie oczy. One się ze sobą bawiły, a na pobliskim drzewie siedział nietoperz - wampir. Usiadł dziecku na prawej ręce. A to dziecko zepchnęło go ręką i on uciekł. Matka zaczęła panicznie uciekać przed nim i kręciła się w kółko. Wcześniej były komunikaty w radiu o tych wampirach, że mogą mieć wściekliznę.
Na dole jest dopisek, że sen dotyczy mamy i babci. Czyli mnie i mojej mamy.

Pomoc c.d.

-A możesz narysować jak to zwierzę wygląda?

Dziesięciolatka na skrawku papieru narysowała coś, co przypominało jakby byczka.

-To mi wygląda na jakąś krówkę.

ZARAZ! Olśniło mnie. Najciemniej pod latarnią.

-Róża, czy to jest Thymuline?!

-Tak.

Aż się sobie dziwiłam, że wcześniej nie przyszedł mi do głowy ten lek. Opowiedziałam córce co to takiego. Otóż dla pobudzenia układu odpornościowego stosuje się lek sporządzany z grasic cieląt. Homeopatia wykorzystała ten lek, robiąc z niego właśnie lek homeopatyczny Thymuline.

I tak syn zaczął brać dwa leki, Apis i Thymuline, ale córka czuwała, bo któregoś dnia narysowała mi coś takiego: byczek przeszkadza małej pszczółce w pracy, straszy ją.

-I co teraz?

-Wiesz mamo, jest lek, który pomoże, Kamil będzie brał kolejny, ten trzeci dopilnuje, żeby ten byczek nie przeszkadzał pracować pszczole. Bo Apis to bardzo pracowity lek i dużo robi dobrego dla Kamila, a Thymuline też potrzebna. Ale czasami tak się dzieje, że leki przestają pracować zgodnie.

-Więc co tym razem?

-To też jest lek ze zwierzęcia i już nawet wiem jak się nazywa. To Asteria rubens. (rozgwiazda)

-Asteria rubens?! Ależ Róża, ten lek podaje się w sumie starszym kobietom przy guzach piersi. A Kamil ani kobieta, ani starszy.

-Ale ma piersi, choć nie kobiece.  Mamo zaufaj mi.

-Ufam ci, ale jestem zdziwiona, bo żadna materia medica na takie dolegliwości jak u Kamila nie proponuje tego leku...

-Rozgwiazda będzie byczkowi bronić dostępu do pszczoły, więc będzie mogła spokojnie pracować, a jeszcze do tego ta rozgwiazda będzie wytwarzać taką substancję trującą grzyba. To znaczy dzięki lekowi organizm Kamila sam ją wytworzy.

To mi się bardzo spodobało. A grzyb przestał już być taki miły, teraz milej rozmawiało mi się z synem.

Potem jeszcze dołączył jeden lek: Sulfur jodatum. Po kilku miesiącach grzyb, który czasami nawet klął, a w ogóle to przestał się odzywać, w końcu zaczął pisać testament. Tyle, że oko syna jeszcze nawet po śmierci pasożyta ropiało. Córka wytłumaczyła mi, że po pierwsze to organizm nauczył się wyrzucać toksynę przez to oko, a poza tym ma sporo do zrobienia, bo musi usunąć martwego grzyba. Po niecałym miesiącu faktycznie oczy były zdrowe, ale w sumie leczenie zajęło kilka miesięcy.

 Przypomniałam sobie, że był moment, kiedy grzyb poczuł, że gronkowiec zbyt silnie się namnaża i że mu zagraża, więc zlikwidował bakterie. Gdy pozostał sam na placu boju, okazało się, że jest mu trudniej. Robiąc zaś ostatnio porządki znalazłam jeden z zapisów rozmowy z grzybem, z czasu kiedy już przestawał być miły i zaczął okazywać swoje niezadowolenie. Oto dokładny zapis:

Córka: Witaj

Grzyb: Czego?

C: Chciałam z tobą porozmawiać.

G: No?

C: Dlaczego tutaj jesteś?

G: Nie jestem filozofem.

C: Czy podoba ci się tutaj?

G: A co innego miałbym robić niż tutaj być?

C: Pytam, czy nie masz jakiś zmartwień.

G: Jedzenie. Brak jedzenia. Czy to jakaś głodówka?

C: Czy masz jeszcze jakiś problem?

G: Tak. Ale nie powiem jaki.

C: Powiedz.

G: NIE!

C: No dobra. To papa.

G: Ychy.

Żałuję, że nie znalazłam tych rysuneczków córki z tamtego okresu, bo ten byczek wyszedł jej przezabawnie, gdy tak patrzył spode łba na małą pszczółkę na kwiatku i nastawiał rogi. Wiem, że to gdzieś jest, bo na chwilę wpadło mi w ręce przy porządkach, ale potem znów... przepadło:)

Pomoc

Oto w jaki sposób dziecko wewnętrzne mojej córki pomagało nam na co dzień.

Mój młodszy syn miał wtedy 8 lat (teraz ma prawie szesnaście) i właśnie wtedy od jakiegoś czasu zaczęły ropieć mu oczy. Ropa wydostawała się w miejscach, gdzie rosną rzęsy. Przemywanie niewiele dawało. Syn wyglądał przez to zaropienie tak biednie, niechlujnie, choć nic go nie bolało. Poprosiłam córkę, aby zobaczyła swoim wewnętrznym okiem, co to takiego się dzieje. Orzekła, że w głowie, tuż nad okiem jej brata, wewnątrz, umiejscowił się grzybek. I gronkowiec złocisty. Pokazała palcem to miejsce. Hm... poszłam z dzieckiem do pediatry, który oczywiście przepisał mi antybiotyk. Córka powiedziała, że antybiotyk początkowo pomoże, ale później będzie jeszcze gorzej, bo grzyb chroni gronkowca. Razem współpracują. To pomyślałam, że spróbuję zastosować homeopatię, wtedy już coś się znałam. Wybrałam Mercurius solubilis (rtęć) w niewysokiej potencji. Konsultowałam się z przyjaciółką, która to była moim pierwszym nauczycielem na ścieżkach homeopatii. Któregoś dnia zadzwoniła, informując mnie, że mentalnie przebadała mojego synka i ten grzyb korzeniami sięga dziecku od oka do... śledziony. Oniemiałam. 

Zaraz poprosiłam córkę, nic jej nie mówiąc, aby przyjrzała się bratu i powiedziała mi gdzie kończą się korzenie tego grzybka. Pokazała na sobie tak do pasa. To mnie przeraziło, bo jakoś wcześniej nie docierało do mnie, że to może być taki olbrzym i widziałam to jako coś malutkiego.
Po jakimś czasie podawania Mercuriusa jedno oko było zdrowe, ale to drugie dalej ropiało. Lek co miał zrobić, zrobił. Czas było zastosować coś innego. Sięgnęłam po  lek homeopatyczny Chamomillę (rumianek), bo syn stał się też trochę nerwowy.

Z początku była poprawa. Uspokoił się, ale potem zaczęły się "schody". Po podaniu leku miałam w domu aniołka, a gdy lek przestawał działać, w syna wstępował demon.

Wpadłam na pomysł, aby z pomocą córki i jej dziecka wewnętrznego z tym grzybem porozmawiać. I tu niespodzianka. Prawdziwy dżentelmen. Spokój, opanowanie, dobre maniery. To w pewnym momencie większą przyjemnością było mieć kontakt z tym pasożytem, niż z własnym dzieckiem, które dostawało ataków szału. Spytałam córki co tak naprawdę się dzieje, bo nie rozumiem, wiem tylko, że lek nie działa tak jak bym oczekiwała - albo jest bardzo dobrze, albo bardzo źle z synem. Taka amplituda nas i jego wykańcza. Tym bardziej, że nigdy nie było wcześniej z jego strony takich agresywnych zachowań. Wtedy córka rozrysował mi na kartce co dzieje się w środku ciała jej brata. Otóż można powiedzieć, że grzyb wytworzył taki strumyczek, którym płynie do niego pokarm. Kiedy podawałam Chamomillę, kranik zostawał zamknięty i grzyb był głodny, więc w momencie kiedy lek przestawał działać, grzyb ze zdwojoną mocą domagał się pokarmu. Płyną już nie strumyk do niego, ale strumień. I w krótkim czasie brakowało przede wszystkim witamin z grupy B, a wiadomo, że zapasów organizm z nich nie potrafi robić, więc syna organizm był tych witamin pozbawiony i całkowicie siadał układ nerwowy. I taka wytworzyła się huśtawka. Trzeba było coś zmienić w terapii. Nie można było tego kranika do końca zamykać. Świetnie pasował do mojego syna lek Apis (pszczoła). To z resztą do dziś jest u niego taki lek wiodący. Ale potrzebny był jeszcze jeden. Córka, która prawdę mówiąc nie znała wtedy leków homeopatycznych jeszcze dobrze, podpowiedziała, że to jest lek ze zwierzęcia. Zaczęłam wymieniać: Moschus (piżmowiec), Mephitis (tchórz), Bufo rana (ropucha), Lachesis (grzechotnica-wąż), Asteria rubens (rozgwiazda), Lac caninum (mleko suki) To nie ten. Cantharis (mucha hiszpanska), Sepia, (mątwa) Calcarea carbonica (muszle ostryg). Żaden z nich. W końcu leków pozyskiwanych ze zwierząt jest w homeopatii o wiele mniej niż z roślin, ale nam się nie udawało trafić. Poprosiłam, aby coś bliższego opowiedziała mi o tym zwierzęciu.
-Jak wygląda?
-Ma cztery kopytka.
-Kopytka? To ssak więc... ale...
-Ma też rogi.
-Rogi?
Oczami wyobraźni zobaczyłam jakiegoś egzotycznego jelenia. Boże, nie znam takiego leku, co to może być?!

  

Świat dziecka

Ten świat nie był constans, ale się ciągle zmieniał. Ważne było dosłownie wszystko, imię dziecka wewnętrznego, na jaką zaczyna się literę, data urodzin, jego nazwisko, kolor oczu, włosów, jak wygląda dom, ulubione zwierzę, roślina, na co się uskarża itd. Poznałam wspaniały symboliczny alfabet, który ułatwiał rozszyfrowanie znaczenia naszych imion. I nie tylko. Były dzieci wewnętrzne, których domy były otoczone drutami kolczastymi, które szczuły psami, hodowały nietoperze, ale były też takie, które miały plaże, ocean, zielone trawniki, lasy, które uwielbiały się bawić. Przygoda goniła przygodę. Fantastyczny świat, o którym nie bardzo było komu opowiedzieć, choć zjawiali się i tacy, którzy faktycznie chcieli się coś dowiedzieć o swych dzieciach. Kiedyś młodszy syn mi powiedział, że dziecko wewnętrzne Jezusa to dorosła kobieta. Płeć dziecka była ważna i u człowieka, który był że tak powiem w wewnętrznej harmonii, dziecko wewnętrzne miało płeć odwrotną niż własna człowieka. Z czasem moja wewnętrzna dziewczynka stała się chłopcem. Nie sposób opisać tu tego, co wydarzyło się w przeciągu kilku lat. Pamiętam tę astrolog, która zrobiła horoskop dla córki. Ona właśnie pożyczyła mi książkę o tytule "Boskie dziecko" i wtedy pełniej zrozumiałam z czym mam doczynienia. I że temat jest znany nie tylko mnie. Nie jestem osamotniona.